ΠΛΑΤΑΝΟΣ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ - ΚΑΤΑΡΑΚΤΗΣ ΛΕΠΙΔΑ

ΠΛΑΤΑΝΟΣ. Ένα από τα ιστορικά  χωριά της ορεινής Κυνουρίας του νομού  Αρκαδίας.  Σκαρφαλωμένος στις πλαγιές του Πάρνωνα και στεφανωμένος από οργιαστική βλάστηση, αποτελεί μοναδικό προορισμό για τους φυσιολάτρες, τους περιπατητές, τους ορειβάτες και  τους φυσιοδίφες. Τον απαντάμε σε μια αριστερή παράκαμψη του οδικού  άξονα Άστρους – Καστάνιτσας. Ένας μαγευτικός δρόμος σπαρμένος με κάστανα και καστανόφυλλα μας καλωσορίζει στο καταπράσινο χωριό. Παρκάρουμε στην ευρύχωρη πλατεία με τον καταρράκτη, τη λιμνούλα με τις πάπιες και τις χήνες και την λυγερόκορμη νεροτριβή και ξεκινάμε την εξερεύνηση του χωριού. Περπατάμε σε  περιποιημένα, ασπρισμένα, φιδωτά σοκάκια, θαυμάζουμε την επιβλητική, πετρόκτιστη εκκλησιά της Αγίας Άννας, μιλάμε με τους λιγοστούς φιλόξενους κατοίκους, που μας φιλεύουν μήλα και κάστανα. «Από πού είσαστε καμάρια μου;» έκφραση που μας απεύθυναν κάποιες μαυροντυμένες, τσεμπεροφορούσες  γιαγιάδες. Ο ξενώνας της Άννας ξεχωρίζει από τα άλλα κτίσματα του χωριού για την καλογουστιά του και προτείνεται τόσο για διανυκτέρευση, όσο και για ποιοτικό φαγητό.

Κατηφορίζοντας στο χωριό μέσα από λασπωμένους δρόμους ποτάμια, φτάσαμε σε περίτεχνο πέτρινο γεφύρι και περνώντας το απέναντι, πήραμε το μονοπάτι για το ξωκλήσι του Αι Γιώργη. Φιδωτή ανηφορική πορεία υπό ψιλόβροχο, μας έφερε στην πόρτα του σπηλαιώδους ναϊδρίου, η οποία δυστυχώς ήταν κλειδωμένη (κοινώς φάγαμε πόρτα). Στην επιστροφή  μάθαμε ότι έπρεπε να ζητήσουμε το κλειδί από το χωριό, αλλά πλέον ήταν αργά.

Αφήνοντας το χωριό και στρίβοντας αριστερά, συναντάμε το χωριό Αι Γιάννης. Όμορφο και καθαρό , έγινε τα τελευταία χρόνια γνωστό εξαιτίας του φαραγγιού και του καταρράκτη της Λεπίδας που τραβάει σαν μαγνήτης τους canyoners (ελληνιστί, αυτούς που κατεβαίνουν φαράγγια με σχοινιά). Πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα και πλέον άγνωστα θαύματα της φύσης του Πάρνωνα. Τα νερά είναι κρύσταλλο και κρυστάλλινα, οι βαθιές βάθρες που σχηματίζονται ενδείκνυνται για μπάνιο (κατά προτίμηση από μη καρδιοπαθείς) ενώ τα σμιλεμένα βράχια ιριδίζουν στο πέρασμα των νερών. Ως ψιλοχειμερινός κολυμβητής, τόλμησα να λουστώ στα διαυγή νερά του ποταμού και ομολογώ ότι ήταν….. ανατριχιαστική εμπειρία.

Ο ορισμός του φθινοπωρινού δρόμου στο έμπα στον ιστορικό Πλάτανο 

Άφθονα τα νερά μέσα στο χωριό

Η κλασσική νεροτριβή, όπου οι ντόπιοι πλένουν τις κουβέρτες και τα κιλίμια τους

Εσωτερικός βαθμιδωτός δρόμος στον Πλάτανο

Τα μοσχάτα έτοιμα για μάζεμα

Η πίσω μεριά της πολιούχου του χωριού Αγίας Άννας με χαρακτηριστικό σπίτι. Στο βάθος ο Πάρνωνας φέρνει βροχή

Τοπικές εξυπνάδες. Εγώ ήπια δυο γουλιές, μα πράμα δεν είδα

Καταρρακτάκια μέσα στο χωριό, χήνες και από κάτω το πάρκινγκ. Που να τα βρεις αυτά στις πόλεις;

Στοιχειωμένο σπίτι, νερόμυλος ή εκκλησιά στον κάτω μαχαλά του χωριού. Από μέσα ακουγόταν ραδιόφωνο που έπαιζε

Νερά ολούθε στο χωριό . Εδώ περπατώντας για τον Αι Γιώργη

Ρίζα πλατάνου έχει σφιχταγγαλιάσει πέτρες

Ο σπηλαιώδης ναός του Αι Γιώργη

Δεξιά του Πλατάνου βρίσκονται οι καταράκτες της Λεπίδας. Μόλις 2,7 χλμ απόσταση σε ήπιο χωματόδρομο

Το μονοπάτι για τους καταράκτες. Άντε και φτάνουμε

Επιτέλους, το μεγαλειώδες θέαμα της Λεπίδας

Στα νερά αυτά κολύμπησα. Μόνο κρυοπαγήματα δεν έπαθα. Πάντως η καρδιά άντεξε.

Κοκαλωμένος από το κρύο νερό, μα  ευτυχής. Ας το δούμε σαν σύσφιξη του δέρματος...

Νεροτσουλήθρα

Η Λεπίδα από μακριά. Λίγα τα νερά στην αρχή του φθινοπώρου, μα εντυπωσιακά

Η δύναμη του νερού έχει λειάνει τα βράχια σαν ο καλύτερος γλύπτης